Losse Gedichten en woorden uit het dagelijkse leven,

over stress, herstel en alles daartussen.

Omgang

 

Op hol geslagen gedachten,

wiebelende benen,

nagels tot bloedens toe gebeten.

 

De omgang bij stress,

de pijnlijke,

vermoeiende weg.

 

“Haal je vingers uit je mond,

zit eens stil, zenuwpees.”

is wat ik steeds

te horen krijg.

 

Hoe moet ik omgaan

met mijzelf,

met wat nabrandt

uit de hel?

 

Weer aangesproken.

Ben ik niet goed genoeg?

Stel ik ze teleur?

 

De gedachten slaan

mijn hart weer om,

benen gaan trillen,

en ik steek

mijn vingers

opnieuw in mijn mond.

-Kevin Koolhoven

18-11-2025
Reflectie: omgaan met jezelf

 

Dit gedicht gaat over kleine gewoontes

die vaak groot oordeel krijgen.

Trillen, nagelbijten, wiebelen.

Voor de buitenwereld “lastig gedrag”,

maar van binnen vaak gewoon

een lichaam dat probeert

om met spanning om te gaan.

 

‘Omgang’ wil laten zien

dat achter “raar gedrag”

vaak alleen maar een mens zit

die nog geen andere manier heeft geleerd

om zichzelf vast te houden.

Ontheemd.

Hoe kan ik deel zijn van iemands bestaan,

als ik geen deel uitmaak van mijn eigen bestaan.

Ik hoor: “Ik hoop je nog eens terug te zien.”

Je zult mij helaas niet meer terugzien

voordat ik mezelf leer zien.

 

Wie was jij ook alweer?

Wie ben ik ook alweer?

 

Ik besta niet.

Ik leef niet.

 

Hoe kan ik terugkomen,

zien wat jij ziet.

Jou als persoon zien,

als ik een waas in de spiegel zie staan?

 

Alsof ik naast mezelf sta

terwijl een waas in de spiegel

terugstaart.

 

Dagen zijn momenten,

een week een flits.

Zonder te weten

wat er werkelijk geleefd is.

 

Gezichten zijn leeg.

Namen zijn ruis.

Gesprekken vullen

leegte met leegte.

 

De open lucht. De muren,

de muren te benauwd.

Stik ik in het bestaan.

Tot er geen ik meer is.

Alleen huid.

-Kevin Koolhoven

 

19-01-2026

Reflectie: Ontheemd, leren bestaan in eigen ogen

 

“Ontheemd” gaat over het moment waarop je je eigen aanwezigheid kwijtraakt.

Over functioneren op afstand: wél bewegen, maar niet echt bewonen.

De herhaling (“Wie was jij… wie ben ik…”) is bewust: het laat zien hoe identiteit kan rafelen wanneer je te lang op overleven staat.

Dit gedicht wil geen oplossing geven, maar taal bieden voor dat stille, verwarrende gebied.

Als je het leest en iets herkent: je bent niet ‘raar’ je bent mens, en je probeert.

Oogcontact

 

Een blik naar jou,

de moeilijkste opdracht.

Jij weerspiegelt dezelfde pijn.

Kijken naar wat je bedoelt

diep vanbinnen.

Verraden ogen wat onuitgesproken blijft:

angst, hoop, schaamte, 

liefde, haat of verdriet.

 

Het lichaam houdt verborgen

wat in de ogen al zichtbaar is.

Leegte. Een waas. Tranen.

Waar was die glimp?

Een sprankeling. Iets hoopvols.

 

je stilte fluistert, je spreken schreeuwt,

je geschreeuwde woorden staan als littekens onder mijn huid.

Het twijfelende kind in mij

ziet minachting en onbegrip

vóór het zich toont.

 

Als ik niet kijk,

wordt het vlak.

Betekenisloos

Geen risico.

Geen gevaar.

 

Mijn blik zakt weg,

mijn achterdocht blijft hangen.

Het volwassen deel in mij blijft staan.

Het kind stapt achteruit

en draait zich om.

Nog vóór jouw blik

zich echt toont.

24-01-2026

Reflectie: Oogcontact, Wanneer een blik te zwaar voelt

 

Oogcontact lijkt klein, maar draagt vaak meer dan een gesprek.

Soms onthoudt het lichaam wat het hoofd al heeft weggelegd:

spanning zonder aanleiding, terugtrekken zonder woorden.

In contact leggen we snel verwachtingen neer.

Bewijsdrang, druk, het verlangen om het “goed” te doen,

terwijl we eigenlijk zoeken naar iets eenvoudigs: veiligheid.