Geen haast, geen headlines,

slechts momenten van inzicht, adem en leven.

Dit is geen blog.

 

Het is een verzameling van gedachten, ademhalingen en momenten van rust.

Woorden die zich niet laten plannen,

maar zich laten vinden.

 

Soms een reflectie over het schrijven of de stilte,

soms een kort gedicht,

soms een stukje nieuws over mijn werk of verschijningen.

 

Alles wat hier verschijnt,

ademt de tijd waarin het geschreven werd.

Adem in tijd

 

Deze pagina groeit mee met de seizoenen.

Soms ademt ze snel, soms traag.

 

Neem de tijd om te lezen,

of kom gewoon even langs

wanneer je zelf

even stil wilt zijn.

Nu ook op Instagram

 

Soms leest stilte beter hardop. Daarom deel ik op Instagram af en toe voorlezingen van mijn gedichten, losse citaten en elke maand een gedicht van de maand.

 

Je vindt me via @tussen.adem.en.stilte.

11-11-2025
🌿 Het Erfnisme in beweging, richting de muur

Soms komen woorden thuis op plekken waar stilte heerst.

 

Een GGZ-instelling waar ik betrokken ben heeft gevraagd of enkele van mijn teksten een plek op hun muren mogen krijgen,

als bron van herkenning, rust en kracht voor cliënten.

Op dit moment wordt er bekeken welke gedichten en citaten het beste passen bij de verschillende ruimtes.

Alleen al het feit dat deze vraag is gesteld, raakt me diep:

woorden die ooit ontstonden uit pijn en ademnood,

mogen nu meedenken over hoe zorg menselijker kan voelen.

Het Erfnisme leeft voort.

— Kevin Koolhoven

19-11-2025

Een eerste mijlpaal, over de dag dat mijn stem online ging.

 

Er was geen lintje om door te knippen,

geen grote aankondiging,

geen menigte die wachtte.

 

Er was ik,

met een laptop,

een stil huis

en een hart dat net iets harder klopte dan normaal.

 

Vandaag heb ik iets gedaan

wat jarenlang ondenkbaar voelde:

 

ik heb mezelf zichtbaar gemaakt.

 

Niet in de vorm van een rol,

of een functie,

maar als mens.

Met mijn woorden,

mijn verhaal,

mijn littekens

en mijn licht.

 

Deze website is geen visitekaartje.

Het is een soort thuiskomst 

die ik deel met de buitenwereld.

Een plek waar mijn bundels, mijn symboliek,

het Erfnisme en mijn autobiografie

bij elkaar komen als één adem.

 

Lange tijd dacht ik

dat ik eerst “iemand” moest worden

voor ik me mocht laten zien.

Dat er een diploma, een titel,

een bevestiging van buitenaf nodig was.

 

Maar de afgelopen maanden

heb ik iets anders geleerd:

 

dat ik mag spreken

vanuit wie ik ben,

niet vanuit wie ik denk te moeten zijn.

 

Het bouwen van deze website

was geen technisch project,

maar een innerlijk proces.

Elke pagina, elke alinea,

was een kleine confrontatie:

 

“Durf ik dit echt zo neer te zetten?

Durf ik zó zichtbaar te zijn?”

 

En toch staat hij er nu.

Niet perfect, niet af,

maar levend.

Net als ik.

 

Dit voelt als een eerste mijlpaal:

mijn stem is niet langer alleen papier en gedachte,

maar ook een plek in de wereld

waar anderen haar kunnen vinden.

 

Waar iemand misschien leest

en denkt:

 

“Misschien hoef ik niet langer

zo stil te zijn.”

 

Als er iets is wat ik hoop

dat deze website mag doen,

dan is het dit:

 

een zachte uitnodiging zijn

om jezelf toe te laten,

met alles wat er is.

 

Dit is het begin.

En voor het eerst voelt dat niet beangstigend,

maar rustig.

 

Alsof ik mag zeggen:

 

“Hier ben ik.

En ik blijf.”

— Kevin Koolhoven

14-01-2026

Een stille bevestiging, ‘In de trein’ geselecteerd

 

Vandaag kreeg ik bericht

dat mijn gedicht ‘In de trein’

is geselecteerd voor de POETICO-bundel.

 

Geen grote prijs.

Geen podium.

Geen vuurwerk.

 

Maar wel dit:

 

dat een stem

die ooit alleen in mij bestond,

nu een plek krijgt

tussen de stemmen van anderen.

 

Dat woorden die ik schreef

in een moment van kijken,

van wakker worden,

van terugvallen in het schermlicht,

nu gezien zijn.

 

En dat voelt,

als een zachte bevestiging.

 

Niet omdat alles ineens “goed” is.

Maar omdat ik merk

dat mijn taal niet alleen van mij is.

 

Dat iemand het leest

en misschien even denkt:

 

“ik ben niet alleen.”

 

De publicatie volgt.

En tot die tijd

laat ik het even landen.

 

Als een kleine adem

in een lange beweging.

 

— Kevin Koolhoven