Poëzie Tussen adem en stilte

 

Welkom in de wereld van Tussen adem en stilte 

de poëzie van Kevin Koolhoven.

 

Mijn werk ademt in de ruimte tussen stilte en stem,

tussen verleden en heling,

tussen wat ooit te zwaar was om te zeggen en wat eindelijk licht mag worden.

Hier vind je mijn bundels, 

mijn manifest,

en de woorden die mij helpen om thuis te komen in mijzelf.

 

Zuchtige vlucht

 

Als een rups

die van het verleden at,

van door stilte

gevoede bladeren,

 

trok het zich terug,

veilig binnen

de muren

van een cocon.

 

Vanbinnen

vormde stilte

zich tot inzicht.

 

Toen het tijd was,

opende licht een deur

uit de cocon

van wat was.

 

Wat daaruit kwam:

een vlinder,

gesierd

met vleugels

groot en sterk.

 

Sierlijk danst zij,

dwarrelt zij,

zacht

door de lucht

en weer neer,

 

in een zuchtige

vlucht van adem.

Niet meer beladen,

maar met liefde

naar zichzelf,

 

in kleuren

die het verleden

aan haar heden

heeft gegeven.

— Kevin Koolhoven

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over mij

 

Ik ben schrijver,  zorgverlener en werk aan een poëtische benadering genaamd het Erfnisme.

 waarin taal en zorg elkaar ontmoeten.

 

Mijn woorden zijn geboren uit stilte.

Niet uit de wens om gehoord te worden,

maar uit de noodzaak om niet langer te zwijgen.

 

Ik schrijf over wat kwetsbaar is,

niet om het te breken,

maar om het bestaansrecht te geven.

 

Elk gedicht, elk citaat, elk stil moment

is een gebaar van menselijkheid.

-Kevin Koolhoven

Missie, Taal die heelt

Ik schrijf niet om herinnerd te worden,

maar om stilte een stem te geven.

-

Mijn missie is om met woorden ruimte te maken voor heling.

Niet door pijn te verdoezelen,

maar door het betekenis te geven.

 

Het Erfnisme ademt de overtuiging

dat heling begint wanneer iemand eindelijk luistert.

Wanneer woorden ruimte krijgen om zacht te zijn.

 

Poëzie wordt zo een vorm van zorg:

een hand op de schouder van wie nog zwijgt,

een adem van licht voor wie in het donker leeft.

 

Ik wil bijdragen aan een samenleving

waarin taal niet alleen communiceert,

maar verbindt, herstelt en erkent in gedichten over:

stilte, trauma, schaamte, zachtheid en terugkeer naar stem.

 

Ik ben niet beter dan anderen, 

ik ben niet meer dan anderen.

Ik kijk alleen op mijn eigen manier.

 

Als mijn weg iets nieuws opent,

wil ik dat het geen exclusieve route is,

maar een pad waar anderen

op aan kunnen haken.

 

ieder op zijn eigen tempo,

met zijn eigen stem.

-Kevin Koolhoven

 

 

 

 

 

 

 

Visie,

Zorg als literaire daad

Ik zie poëzie als een vorm van zorg.

Niet de zorg van handen die verbinden,

maar van woorden die aanraken

waar geen handen bij konden.

 

In mijn werk zoek ik naar aandacht, nabijheid en herstel:

taal die niet oordeelt, maar draagt.

 

In een wereld die vaak haastig spreekt,

wil ik ruimte maken voor wat zacht is:

voor stilte die luistert,

voor woorden die blijven

als iemand even niet verder kan.

 

Erfnisme is voor nu een werknaam voor die benadering.

een manier van schrijven waarin taal en zorg elkaar ontmoeten.

 

Mijn doel is: de poëzie te laten leven op plekken waar zorg, onderwijs en menselijkheid elkaar raken:

in gespreksruimtes, instellingen, scholen en huiskamers.

 

Voor mij is Erfnisme geen afgerond literair systeem,

maar een menselijke richting:

taal als pleister, adem als verbinding,

poëzie als aanwezigheid.

 

— Kevin Koolhoven

 

De betekenis van het Erfnisme

 

Het Erfnisme is meer dan een stijl.

Het is een houding.

Een keuze om niet langer te zwijgen over wat pijn doet,

maar om het te hervormen tot iets wat betekenis draagt.

 

De dichter wordt verzorger:

niet van lichamen, maar van binnenwerelden.

Woorden worden gebaren van aandacht,

stiltes worden plekken van ontmoeting.

 

Zo groeit het Erfnisme uit tot een brug

tussen kunst en zorg,

tussen taal en menselijkheid.

— Kevin Koolhoven

-